Архив | Июнь 2016

Притча о счастье — Առակ երջանկության մասին

                                                           Притча о счастье

Некий купец отправил своего сына к самому главному мудрецу за секретом счастья. Сорок дней юноша шел по пустыне, пока не увидел на вершине горы великолепный замок. Там и жил Мудрец, которого он разыскивал.
Против ожиданий, замок вовсе не походил на уединенную обитель праведника, а был полон народа: сновали, предлагая свой товар, торговцы, по углам разговаривали люди, маленький оркестр выводил нежную мелодию, а посередине зала был накрыт стол, уставленный самыми роскошными и изысканными яствами, какие только можно было сыскать в этом краю. Мудрец обходил своих гостей, и юноше пришлось ожидать своей очереди два часа.
Наконец Мудрец выслушал, зачем тот пришел к нему, но сказал, что сейчас у него нет времени объяснять секрет счастья. Пусть-ка юноша побродит по замку и вернется в этот зал через два часа.
«И вот еще какая у меня к тебе просьба, — сказал он, протягивая юноше чайную ложку с двумя каплями масла. — Возьми с собой эту ложечку и смотри не разлей масло.»
Юноша, не сводя глаз с ложечки, стал подниматься и спускаться по дворцовым лестницам, а два часа спустя предстал перед Мудрецом.
«Ну, — молвил тот. — Понравились ли тебе персидские ковры в столовой зале; сад, который искуснейшие мастера разбивали целых десять лет; старинные фолианты и пергаменты в моей библиотеке?»
Пристыженный юноша признался, что не видел ничего, ибо все внимание его было приковано к тем каплям масла, что доверил ему хозяин. «Ступай назад и осмотри все чудеса в моем доме, — сказал тогда Мудрец. — Нельзя доверять человеку, пока не узнаешь, где и как он живет».
Юноша взял ложечку и снова двинулся по переходам замка. На этот раз он был не так скован и разглядывал редкости и диковины, все произведения искусства, украшавшие комнаты. Он осмотрел сады и окружавшие замок горы, оценил прелесть цветов и искусное расположение картин и статуй. Вернувшись к Мудрецу, он подробно перечислил все, что видел.
«А где же те две капли масла, которые я просил донести, не пролив?» — спросил Мудрец.
И тут юноша увидел, что пролил их.
«Вот это и есть единственный совет, который я могу тебе дать, — сказал ему мудрейший из мудрых. — Секрет счастья в том, чтобы видеть все, чем чуден и славен мир, и никогда при этом не забывать о двух каплях масла в чайной ложке».

                                                                     Առակ երջանկության մասին

Մի վաճառական ուղարկեց իր տղային գլխավոր իմաստունի մոտ, իմանալու երջանկության գաղտնիքը: 40 օր պատանին գնում էր անապատով, մինչևչ տեսավ սարի գագաթին մի գեղատեսիլ ամրոց: Այնտեղ էլ ապրում էր իմաստունը, որին նա փնտրում էր:

Իր սպասածին հակառակ, ամրոցը բոլորովին նման չէր բոլորից առանձնացած ապրող իմաստունի ապրելատեղին, այնտեղ լիքն էր մարդկանցով: Առևտրականները առաջարկում էին իրենց ապրանքները, անկյուններում զրուցում էին մարդիկ, նվագախումբը նվագում էր նուրբ երաժշտություն, իսկ դահլիճի կենտրոնում սեղան էր բացված ամենագեղեցիկ և համեղ ուտելիքներով, որոնք կարելի էր միայն գտնել այդ երկրում: Իմստունը ընդունեց իր բոլոր հյուրերին և պատանին ստիպված եր երկու ժամ սպասել իր հերթին: Վերջապես իմաստունը լսեց, թե ինչի համար էր նա եկել իր մոտ, բայց ասաց.

Հիմա ինձ ժամանակ չունեմ բացատրելու երջանկության գաղտնիքը: Շրջիր ամբողջ ամրոցով և վերադարձիր դահլիճ երկու ժամից հետո:

Եվ ահա թե էլ ինչ խնդրանք ունեմ քեզնից,-ասաց նա մեկնելով պատանուն մի թեյի գդալ, երկու կաթիլ յուղով,-վերցրու քեզ հետ այդ գդալը, և նայիր, հանկարց յուղը չթափես: Պատանին աչքը չկտրելով գդալից բարձրացավ և իջավ պալատական աստիճաններով և երկու ժամ հետո կանգնեց իմաստունի դիմաց.

-Դե,-խոսեց իմաստունը,-դուր եկան քեզ պարսկական գորգերը ճաշասենյակում, այգին, որը կախել են հմուտ վարպետները 10 տարվա ընթացքում և հին մագաղաթներն ու գրքերն իմ գրադարանում:

Ամաչկոտ պատանին խոստովանեց, որ նա բացի այդ գդալից ոչինչ չի տեսել, վախենալով, թե տիրոջ տված յուղը կթափի, աչքը չի կտրել գդալից.

-Կրկին հետ գնա, և ուշադիր նայիր իմ տան բոլոր հրաշքներին,-ասաց այդ ժամանակ իմաստունը,-չի կարելի վստահել մի մարդու, մինչև չիմանաս թե նա որտեղ և ինչպես է ապրում:

Պատանին վերցրեց գդալը և կրկին շրջեց ամրոցով: Այս անգամ նա իրեն պարտավորված չէր զգում և ուսումնասիրում էր բոլոր հազվագյուտ հրաշալիքները, արվեստի գործերը և զարդարված սենյակները: Նա նայեց այգիները, և ամրոը շրջապատող լեռները, գնահատեց ծաղիկների գեղեցկությունը և արձանիկների ու նկարերի գեղեցիկ դասավորությունը: Վերադառնալով իմաստունի մոտ, նա թվարկեց այն բոլորը, ինչը որ տեսել էր.

-Իսկ որտե՞ղ են յուղի այն երկու կաթիլները, որ ես խնդրել էի տանել, առանց թափելու,-հարցրեց իմաստունը:

Եվ այստեղ պատանին տեսավ, որ այն թափել է.

-Ահա այն միակ խորհուրդն է, որ կարող եմ քեզ տալ,-ասաց նրան իմաստուններից իմաստունը,- երջանկության գաղտնիքը նրանում է, որ դու տեսնես, թե ինչքան հրաշալի ու փառապանծ է աշխարհը և երբեք դրա մասին չմոռանաս երկու կաթիլ յուղը թեյի գդալի մեջ:

Реклама