Архивы

Արտաշես և Սաթենիկ

Քեզ եմ ասում, քաջ այ Արտաշես,
Որ հաղթեցիր քաջ ազգին ալանաց,
Ե՛կ լսիր ալանների գեղաչյա դստեր խոսքը՝
Տուր պատանուն,
Քանզի սոսկ քենի համար օրենք չէ, որ դյուցազները
Այլ դյուցազների զավակներին զրկեն կյանքից
Կամ ծառա դարձնելով՝ ստրուկների կարգում պահեն,
Եվ հավերժ թշնամություն
Երկու քաջ ազգերի միջև, հաստատեն:

Քրիստոս ի մէջ մեր յայտնեցաւ

Քրիստոս ի մէջ մեր յայտնեցաւ,
որ Էնն Աստուած աստ բազմեցաւ:
Խաղաղութեան ձայն հնչեցաւ,
սուրբ ողջունիս հրաման տուաւ:
Եկեղեցիս մի անձն եղաւ,
համբոյրս յօդ լրման տուաւ:
Թշնամութիւնն հեռացաւ,
սէրն ընդհանուրս սփռեցաւ:
Արդ պաշտօնեայք բարձեալ զձայն,
տուք օրհնութիւն ի մի բերան,
միասնական Աստուածութեանն
որում սրովբէքն են սրբաբան:

Քրիստոսը մեր մեջ հայտնվեց,

Որ աստծո էությունն այստեղ բազմեց,

Խաղաղության ձայն հնչեց,

Սուրբ ողջույնի հրաման տվեց:

Եկեղեցին դարձավ մի անձ,

Համբույրն օդում լրացրեց,

Թշնամությունը հեռացավ,

Սերն ընդհանուրի մեջ տարածվեց:

Հիմա պաշտոնյաները ձայն բարձրացնելով,

Տվեցին օրհնություն միաբերան,

Միասնական աստվածությանը,

Որում սրովբեներն են սրբաբերան:

Վահագնի ծնունդ

Երկնէր երկին, երկնէր երկիր,
Երկնէր և ծովն ծիրանի.
Երկն ի ծովուն ունէր և զկարմրիկն եղեգնիկ.
Ընդ եղեգան փող ծուխ ելանէր,
Ընդ եղեգան փող բոց ելանէր,
Եւ ի բոցոյն վազէր խարտեաշ պատանեկիկ.
Նա հուր հեր ունէր,
Բոց ունէր մօրուս,
Եւ աչքունքն էին արեգակունք:

Երկնում էր երկինքը, երկնում էր երկիրը,
Երկնում էր և ծիրանի ծովը.
Երկունքն էր բռնել ծովում նաև կարմիր եղեգնիկին.
Եղեգան փողից ծուխ էր ելնում,
Եղեգան փողից բոց էր ելնում,
Եվ բոցից դուրս էր վազում մի խարտյաշ պատանեկիկ.
Նա հուր մազեր ուներ,
Ուներ բոցեղեն մորուք,
Եվ աչքերն էին արեգակներ:

Ձմեռն անցավ

Ձմեռն էանց, անձրեւք անցին եւ գնացեալ մեկնեցան: Ծաղիկք երեւեցան յերկրի մերում, ժամանակ եհաս հատանելոյ, ձայն տատրակի լսելի եղեւ յերկրի մերում: Թզենի արձակեաց զբողբոջ իւր, որթք մեր ծաղկեալք ետուն զհոտս իւրեանց: Արի եկ, մերձաւոր իմ, գեղեցիկ իմ, աղաւնի իմ, եւ եկ դու: Երեւեցո ինձ զերեսս քո եւ լսելի արա ինձ զբարբառ. զի բարբառ քո քաղցր է, եւ տեսիլ քո գեղեցիկ:

Ձմեռն անցավ, անձրևները անցան, գնացին, մեկնեցին: Ծաղիկները երևացին մեր երկրում, ժամանակը հասավ էտելու, տատրակի ձայնը երկրի մեջ լսվեց: Թզենին արձակել է իր բողբոջները մեր ծաղկած որթերը տվեցին իրենց բույրերը:  Արի մերձավոր իմ, գեղեցիկ, աղավնի իմ, և արի դու: Ցույց տուր քո երեսը և թող լսեմ քո բարբառը, քո բարբառը քաղցր է, և քո տեսքը գեղեցիկ:

Թավուտում

Թավուտում պատմվածքի միտքն իմ կարծիքով այն էր, որ մարդիկ ունենում են նպատակներ, և ցանկանում են հասնել դրանց, բայց բոլորը չեն որ չհասնելով կարողանում են ուժեղ գտնվել և իրենց առջև դնել նոր նպատակներ: Շատերը թուլանում են և կյանքը դառնում է անիմաստ նրանց համառ, շատերն ինքնասպանության դիմում, ինչը եղավ այս պատմվածքում: Բայց իմ կարծիքով ուժեղ մարդն իր առջև կդներ նոր նպատակներ և նոր ձգտումներ ու կփորձեր դասավորել իր կյանքը նորովի:

Բախ. «Ջոնաթան Լիվինգսթոուն անունով ճայը»

Ես կարդացի Բախի «Ջոնաթան Լիվինգսթոուն անունով ճայը» վիպակը և հասկացա, որ կյանքում պետք է նպատակասլացություն և համառություն: Եթե ինքդ երբեք չհանձնվես ոչ մի խոչընդոտի և պայքարես քո նպատակին հասնելու համար, ոչ մի այլ մեկը չի կարող խոչընդոտել դրան: Նաև հասկացա որ երբեմն չարություն է պետք, էգոիզմ, պետք է չկարոտել և ավելի շատ ապրել ինքդ քեզ համար: Ահա այս պատմվածքի միտքն իմ կարծիքով:

Գարսիա Մարկես. «Ինչ-որ կարևոր բան տեղի կունենա այս գյուղում»

​Ես կարդացի Գարսիա Մարկեսի «Ինչ-որ կարևոր բան տեղի կունենա այս գյուղում» պատմվածքը և հասկացա, որ ժողովրդի սնահավատությունն ու հավատքը երբեմն կարող են հանգել թուրիմածության: Ինչ-որ թեթև և ոչ հաստատված լուրին կարող են հավատալ ամբողջ տեղաբնակները և առաջանա խուճապ: Իմ կարծիքով պատմվածքի միտքն այն էր որ ժողովուրդը կարող է ունենալ հավատքներ, բայց նաև պետք է դա լինի չափի մեջ, պետք է ինքն ստեղծի իր հավատքները, տվյալ պատմությունում դա այդքան այդ իմաստը չի կրում, բայց իմ կարծիքով պետք չէ խուճապի մատնվել և եզրակացություններ անել ուրիշի ուղակի կարծիքի կամ երազի վրա հիմնվելով: